خرم آباد = خورموه

 خرم آباد لرستان يكى از مراكز بزرگ و عمده مهرپرستى ايران باستان بوده است . در حال حاضر در جنوب غربى شهرستان خرم آباد آثارى و ابنيه ای به جای مانده از دوران مهرپرستى به چشم مى خورد. در دره مشهور به ((بابا عباسى )) و كنار ((سفيد كوه ))، دخمه اى بر سينه كوه وجود دارد كه يادگار دوران مهرپرستى ايرانيان است . اين دخمه داراى چند ستون و چهار ديوار مى باشد. مردم اين منطقه اين دخمه را (كه مدعى اند قبرى در آن وجود دارد (؟)) به ((مقبره بابا عباسى )) مى شناسند. مردم بر اساس اعتقادات كهنى كه دارند، نذورى از قبيل مهره هاى رنگارنگ ، دستبند، نخ و... تقديم مى كنند و دخيل مى شوند ( البته اکنون به دليل احداث يک پادگان نظامی و محاصره شدن اين معبد در آن طی ۳۰-۴۰ سال اخير ديگر دسترسی به اين پرستشگاه برای همگان و به سادگی مقدور نيست ).هر چند اثرى از قبر در اين دخمه مشاهده نمى شود، اما باور عامه آن نواحى بر اين است كه ((بابا عباسى )) در اينجا مدفون است ( در اين منطقه کوهی ديگر به نام «يافته » نيز و جود دارد که آنرا مدفن «باباخوشين» بانی فرقه « علی الهی » در لرستان می دانند و شايد « بابا عباس » از ياران و يا مريدان او باشد).⁽³⁴⁵⁾ روى اين اصل مى توان گفت كه اين اعتقاد كهن و احترام به اين دخمه ، از يك اعتقاد كهن مهرپرستى رونق داشتند. اغلب مهرابه هاى در دوره ساسانى به صورت آتشكده در آمد و در عصر اسلامى تغيير و تحلو كلى يافت . ((آوه )) يا ((آبه )) در فارسى ((گنبد)) را گويند.( در زبان لری به اين محل« تو وه بووآس» گويند که شايد واژه «وه» همان صورت متحول شده «آوه» باشد ) مانند: سردابه ، گرمابه و... كلمه ((مهرابه )) بعدها به صورت ((مهراب )) يا ((محراب )) نوشته شد. از آنجا كه آئين ((ميترائيسم )) با آئين هاى جديد سازش و تفاهم نداشت ، لذا در ادوار مختلف تاريخى عقيدتى اين سرزمين ، دچار ويرانى و تغيير مى شود. مانند معبد ((مهر)) (ناهيد يا آناهيتا) در شهر ((كنگاور)). خلاصه اين كه : مقبره ((بابا عباسى )) بدون شك يك ((معبد مهرپرستى )) است . لرستان آثار ديگرى از اين آئين كهن آريائى را به يادگار دارد .