برخی از نقاط گردشگری ( باستانی و طبیعی ) شهرستان خرمآباد
درياچه و سراب كيو – پارك كيو خرمآباد
سراي چنگالي – خرمآباد
آبشار تاف ( نوژيان ) – 30 كيلومتري جنوب شرقي خرمآباد
آبشار افرينه – بين خرمآباد و ملاوي
آبشار وراك – پاپي
تفرجگاه محمل كوه – تنگه شبيخون
تفرجگاه نوژيان – جنوب شرقي خرمآباد
تفرجگاه گوشه – جنوب خرمآباد
چشمه آبگرداب دارايي – خرمآباد
چشمه آب اراز – خرمآباد
دره خرمآباد – خرمآباد
دره دخمه بابا عباس – جنوبغربي شهر خرمآباد
دره حوض موسي – دو كيلومتري شرق شهر خرمآباد
دره پيرجيد – شمال غربي خرمآباد
دره محمل كوه – تنگه شبيخون
دره شهنشاه – جنوب خرمآباد
غار قمري – غرب شهر خرمآباد
غار پاسنگر – شمال خرمآباد
غار يافته – 25 كيلومتري جنوب شهر خرمآباد
غار كنجي – چهار كيلومتري جنوب شهر خرمآباد
غار ارجنه – دشت جنوبي دره خرمآباد
غار طاق ارسلان – روستاي كي حاتمي
غار قاژه – بخش چنگي
غار دوشه – روستاي كرشوراب
قلعه فلك الافلاك – شهر خرمآباد
قلعه ركي – شرق دهستان تشكن
قلعه زاغه يا زاخه – روستاي چغابل
قلعه منگره – روستاي گرداب خرمآباد
قلعه سرقلا – روستاي امير سيف
قلعه بهرام – جنوب روستاي جلگه خلج
قلعه شهنشاه – جاده خرمآباد ، خوزستان ، روستاي گوشه
قلعه نصير – دامنه كوه ميناو و كوچيل
قلعه گريت – جنوب غربي گريت
قلعه قلاجق – بالاي قله سياه كمر
پل شاپوري- دو كيلومتري خرمآباد
پل خرمآباد – خرمآباد
پل خرمآبادي – خرمآباد
سنگ نوشته قرن ششم – خرمآباد .
سنگ نوشته دوره صفوي – خرمآباد
نقاشيهاي دوشه – غار دوشه
سنگ نوشته سراب چنگايي – خرمآباد
تپه كرگونه – شمال دهستان تشكن
تپه تنوربان – جنوب تپه كرگونه
تپه سراب ناوهكش – بخش چنگي
تپههاي باباخاني و تخته چراغ – بخش چنگي
تپه كله جو – جاده خرمآباد ، الشتر
تپه خانجان خاني – ده پير خرمآباد
گورستان رازان – رازان بخش زاغه
گورستان كرگو – روستاي كرگو، دهستان تشكن
گورستان هرباغ – شرق روستاي يارآباد
بازار ميرزا سيدرضا – شهر خرمآباد
گرداب سنگي – غرب خرمآباد
معبد مهري – جنوب غربي خرمآباد
منار قديمي – خرمآباد
مسجد جامع – خرمآباد
مقبره فلكالدين – خرمآباد
مقبره زاهدشير – شمال شرقي خرمآباد
مقبره شاهزاده عبدالله – جنوب غربي خرمآباد
مقبره باباطاهر – خرمآباد
مقبره دو برادران – غرب خرمآباد
مقبره زيدبنعلي – خرمآباد
مقبره جلاله – خرمآباد
مقبره مير سيد علي – خرمآباد
مقبره پير شمسالدين – دهستان تشكن
بقعه جابر – روستاي بابازيد
مقبره تاجالدين – روستاي گرداب
بقعه امير سيف – روستاي اميرسيف
بقعه شهنشاه – جنوب خرمآباد
بقعه شاه چراغ – روستاي مازو
گنبد جمال اكبر- روستاي دره نصب
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم دی 1385ساعت 8:5 قبل از ظهر توسط احد رستگار فرد (س . آ )
|
البته این گفته بدان معنی نیست که تاریخ سکونت و قدمت شهر خرم آباد را از آن زمان به حساب بیاوریم . زیرا آثار بدست آمده از ، زندگی انسان غار نشین دوره های موسترین ، بارادوستی و زارزی در محل خرم آباد کنونی نمایانگر آنست ، که خرم آباد از دیر باز ( بین 50 تا 100 هزار سال پیش از میلاد ) مسکونی و یکی از نخستین سکونتگاههای انسان بوده .
« بنابر تاریخ گذاریهای از را آزمایش رادیو کربن در غار کنجی ( واقع در دره خرم آباد لرستان ) قدمت آثار از 40 تا 50 هزار سال است » (تاریخ ایران ، از زمان باستان تا امروز ، ص 25 ) .
فرانک هول - استاد دانشگاه رایس آمریکا - می نویسد : « بهترین اطلاعات ما راجع به سکونت و نحوه امرار معاش انسانهای اواخر پلاستوسن {دوره چهارم زمین شناسی } مربوط به دره خرم آباد لرستان واقع در جنوب غربی ایران است . » ( دوره پیش از تاریخ در جنوب غربی ایران «لرستان» - ص 16 - 1967 )
« آثار خرم آباد حاکی از سکونت دامنه دار و مداومی در زاگرس هستند » ( همان ، ص 22)
« اقامتگاههای کشتار که به وسیله گروهی از شکارچیان برای یک یا دو روز اشغال می شده اند که بین 40 هزار تا 100 هزار سال قبل از میلاد مسیح مورد استفاده بوده اند .» ( همان ، ص 35)
فرانک هول در ادامه پژوهشهای خود « در دره خرم آباد به محل اردوگاههای شبانی که مربوط به 6000 تا 5800 سال پیش از میلاد مسیح » بوده اند ، دست یافته و نتیجه گرفته است که بین 45 هزار تا 38 هزرا سال پیش از این مردمانی غار نشین در این دره سکونت داشته اند که گاهی برای شکار غذایی اصلی خود کوچ می کرده اند .
با آنکه پیشتر گفته شد اطلاق نام خرم آباد به این شهر از قرن ششم هجری رواج یافت . اما شهر کنونی خرم آباد برجای مانده ی شهرهای باستانی کهن دیگری است . و دیگر آثاری که از هزاره های پیش از میلا مسیح در این سرزمین به جای مانده اند حکایت از سکونت مستمر بشر در این منطقه و تأثیر این مردمان بر فرهنگ و تمدن ایران و جهان باستان دارند . نامور ترین و قدیمی ترین ساکنان و حکام این دیار و متمدن ترين مردم روزگار خويش که در این منطقه سکنی داشته اند کاسیتها (کاسیها ، كوسى ها) بوده اند .که پیشرفت ، قدرت و تمدن و فرهنگشان - بویژه مفرغهای منحصر به فرد بر جا مانده از ایشان - باعث اعجاب جهانیان شده است . رد پا و تاثیرات فرهنگی ی اين قوم را می توان از 5000 سال پیش از میلاد مسیح تا پایان حکومت اشکانیان و اواسط سلسله ی ساسانیان دنبال کرد . اما دوران طلایی این مردمان زمانی است که آغاز به در آميختن با عنصر بابلى نمودند و پس از آن سلطه ی نزدیک به شش قرن بر بابل داشتند . این دوره موازی بود با عصر برنز این مردمان . و به همین دلیل لرستان را « مهد تمدن مفرغ (برنز ) » نامیده اند .
اما در تواریخ نام عیلامیان به عنوان نخستین دولتی که به طور منظم بر لرستان حکومت کرده اند ثبت شده است .
ادامه دارد ...
+ نوشته شده در جمعه یکم دی 1385ساعت 10:45 قبل از ظهر توسط احد رستگار فرد (س . آ )
|
